Amateurvoetbalploeg

Na enkele doorgedreven trainingen, waar we toch een goed gevoel aan over hielden, waren we vol vertrouwen naar het voetbalveld van de Sneppe afgezakt. Voor het eerst in de prille geschiedenis van de voetbalploeg "Vaders Sellewie" was de ploeg volledig samengesteld uit eigen spelers. Voorheen hadden we steeds een beroep moeten doen op enkele ‘gastspelers’.
Het was een ideaal voetbalweer zowel voor de spelers als voor de toeschouwers.

De eerste vijftien minuten (of zo) van de eerste helft waren beide ploegen (met een licht overwicht voor de Sneppe) min of meer aan elkaar gewaagd. Beide ploegen kregen enkele kansen om de score te openen, maar ofwel botsten ze op de verdediging ofwel schoten ze ergens in het blauwe zwerk.

Na de openingsfase kreeg de Sneppe meer en meer veldoverwicht en het duurde dan ook niet al te lang meer vooraleer onze keeper zich voor de eerste keer mocht omdraaien. Schrijver dezes kreeg na een knappe voorzet van Rik Vandamme een kans om te scoren, maar mijn beentjes waren net te kort om de bal te kunnen raken. Later in de eerste wedstrijdhelft kreeg ik nog een unieke kans om te scoren, maar spijtig genoeg (voorspelbaar) schoot ik hoog over het doelkader (mocht het rugby geweest zijn, dan had ik ongetwijfeld gescoord).
De meeste kansen waren echter voor de Sneppe, die toch meer efficiëntie aan de dag legden, met als gevolg dat onze keeper nog enkele keren de bal uit de netten mocht halen.

De tweede helft bracht ongeveer hetzelfde spelbeeld. De spelers van de Sneppe waren het meest in balbezit, wat resulteerde in enkele doelpunten. Door nonchalance of misschien omdat enkele spelers van de Sneppe op hun tandvlees zaten, kregen we wel nog enkele unieke kansen om de eer te redden. Maar, ofwel waren de goden ons slecht gezind ofwel konden onze geluksgoden door die knetterende hoogspanningslijnen, die boven het veld hangen, hun werk niet doen; in ieder geval is het een feit dat Frederiek Morjean verschillende keren alleen op de keeper kon afstormen, maar niet kon besluiten.

Eenmaal hadden we toch geluk. Na een fout in het strafschopgebied kreeg de Sneppe een strafschop. De keeper van de tegenstanders wilde perse die strafschop geven, maar gelukkig voor ons (spijtig voor hem) schoot hij over de doellat.

De eindstand was 5-0. Een slecht begin van ons kort voetbalseizoen, maar langs de andere kant hebben we ons geamuseerd en telden we geen gekwetsten, wat voor ons toch het voornaamste is.
We leven met de Olympische gedachte:

Deelnemen is belangrijker dan winnen.

Vk Vlas was voor ons de nobele onbekende. Al wat we wisten over deze ploeg was dat ze hun clublokaal ergens in Beveren-Leie hebben. Zelfs een zoektocht op het alwetende internet leverde ons geen extra informatie op.

Het is een gegeven dat de mensheid bang is voor onbekende dingen. Dit was bij ons ook min of meer het geval. De algemene teneur in onze groep was dan ook dat we waarschijnlijk een pandoering vanjewelste gingen krijgen. Toen we de spelers van VK Vlas zagen - de meesten waren toch beduidend jonger dan onze spelers - zakte de moed ons nog verder in de schoenen..
Julius Caesar indachtig, die zei in de tijd dat de dieren nog konden spreken dat "de Sellewiërs de dappersten der Galliërs zijn", lieten we ons niet kennen door die jeugdige leeftijd en betraden we met opgeheven hoofd en vol moed het veld.

Al vlug na het startschot bleek dat onze vrees ongegrond was. Ons elftal, weliswaar versterkt met enkele gastspelers, kon gemakkelijk gelijke tred houden met de tegenstrevers. Beide ploegen kregen enkele kansen om de score te openen.
Stijn, een van onze gastspelers, miste een unieke kans om ons op voorsprong te brengen toen hij alleen voor de doelwachter kwam te staan. Zijn geplaatste bal ging nipt naast het doel.
Diezelfde Stijn was ook verantwoordelijk voor talrijke dieptepassen richting Rik Vandamme, die keer voor keer - en dit tot ergernis van enkele Vlasboys - zijn bewaker gewoonweg losliep en zo kansen kreeg om op het doel te schieten. Spijtig genoeg leverden zijn prachtige inspanningen niet het verhoopte resultaat op.

Een klein beetje tegen het spelbeeld in waren het de bezoekers die diep in de eerste helft de score konden openen. Kort daarop zagen we een doelpunt aan onze neus voorbij gaan, omdat de scheidsrechter niet gezien had dat de bal al over de doellijn was toen een speler van VK Vlas de bal wegwerkte.
We gingen rusten bij een 0-1 achterstand.

De tweede helft verliep een beetje volgens hetzelfde stramien, maar zoals in de eerste helft verzuimden we om onze kansen af te maken. Laat in de tweede helft kregen we nog een tweede tegendoelpunt te slikken. Eindstand 0-2.

Ondanks het verlies waren we zeer tevreden. Als we alles op een rijtje zetten, kunnen we besluiten dat we zeker niet werden weggespeeld door VK Vlas. Het enige wat onze ploeg nog niet heeft is het scorend vermogen. Hadden we alle kansen die we gekregen hadden afgemaakt, dan ... Enfin, we hebben ons geamuseerd en dat is toch een belangrijk gegeven.

De Stella Ripa Boys zijn geen onbekende voor ons. Meestal zijn wij een maatje te klein voor hen, maar toch, ... Hun vorig bezoek aan Sellewie, waar ze met een zware 6-2 onderuit gingen, zullen ze wellicht niet zo vlug vergeten.

En dat ze hun debacle niet vergeten waren bleek al vlug bij de aanvang van de wedstrijd. Ze gingen van start als bezetenen. Na zo'n kwartier spelen keken we al - weliswaar met een beetje medewerking van onze Stijn Stijnen-lookalike reservekeeper tegen een 0-2 verlies aan.
We lieten ons echter niet zomaar naar de slachtbank leiden. Geleidelijk aan kwamen we meer en meer in de wedstrijd en konden we hen zowaar zwaar onder druk zetten. Maar net zoals tijdens onze vorige wedstrijden konden we het niet afmaken. Ze mogen zich gelukkig prijzen dat onze kanonnen niet goed gericht stonden. De ballen die toch tussen het doelkader terecht kwamen, vonden steeds een attente doelman in hun baan.

Niettegenstaande de tegenstrevers zwaar onder druk stonden en bijna niet meer op onze speelhelft kwamen, waren het toch zij die laat in de eerste helft konden scoren. Tijdens een zeldzame doorbraak verwarde onze keeper een tegenstrever met de bal. Gevolg de speler werd vakkundig gepakt en de scheidsrechter had geen andere keuze dan een strafschop toe te kennen. Gelukkig hield de scheidsrechter de rode kaart op zak. Onze doelman koos wel de juiste hoek, maar kwam helaas te laat om de bal weg te werken.
We gingen rusten met een 0-3 achterstand.

De tweede helft begon zoals de eerste. De tegenstrevers liepen hard van stapel, maar ditmaal waren we erop voorzien en konden we hun stormloop weerstaan. Na een tijdje ging de storm liggen en kwamen wij weer meer in balbezit. Onze kanonnen waren nu meer afgestemd en dit was te merken. Midden de tweede speelhelft konden we tweemaal scoren en zodoende de achterstand milderen tot 2-3.
De tegenstrevers werden vrij nerveus en begonnen te vitten op elkaar. Komt daarbij dat hun doelman tijdens een van onze puike acties een letsel opliep en vervangen diende te worden door een veldspeler.
We roken onze kans, maar spijtig genoeg kregen we laat in de tweede helft het deksel op de neus. Een mooi en hard schot vanop rechts werd in eerste instantie door onze keeper met een wereldsave (den Stijn zou jaloers zijn) weggewerkt, maar de bal kwam terecht in de voeten van een vrijstaande tegenstrever die de bal maar in te schoppen had. We kregen nog een paar kansen, maar helaas ontbrak de tijd om nog iets te forceren. Eindstand 2-4.

We mogen gerust stellen dat we zeker niet moesten onderdoen voor de Stella Ripa Boys. Winnen zat er misschien wel niet in, maar we hebben toch getoond dat we geen hapklare brok zijn.